Με αφορμή τη συμμετοχή μας στο πρόγραμμα της Ι.Μ. Καλαβρύτων και Αιγιαλείας με θέμα τον Εθελοντισμό και τη Διαγενεακή Αλληλεγγύη, οι μαθητές της Δ΄ τάξης με τη δασκάλα τους κ. Ραυτοπούλου Βασιλική και συνοδό εκπαιδευτικό την κ. Παρτσανάκη Μαρία πήραν συνέντευξη από τον πρόεδρο της τοπικής κοινότητας κ. Σωτηρόπουλο Α. και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που γεννήθηκαν και διαμένουν στην Κουλούρα ( κ. Οικονομόπουλο Κ., κ. Σιώμο Κ. κ. Βασιλείου). Με τον τρόπο αυτό συζήτησαν και ήρθαν σε αληθινή αλληλεπίδραση με άτομα μεγάλης ηλικίας, καταγράφοντας αναμνήσεις κι εντυπώσεις.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ (μέρος)
Ερώτηση: Ποια είναι η πιο δυνατή παιδική σας ανάμνηση;
Απάντηση: Θυμάμαι το 1944, που ήμουν 3 ετών, περνούσε ο Τέρνερ κι εγώ πήρα ένα μαχαίρι και του έκανα μια απειλητική κίνηση ότι θα τον σκοτώσω. Αυτός με φοβέρισε και πήγα και κρύφτηκα κάτω από το κρεβάτι μου!
Ερ:Πώς ήταν η ζωή τότε;
Απ.: Δύσκολη και φτωχική. Η μετακίνηση γινόταν με τα ζώα, άλογα και μουλάρια. Επίσης, μέχρι το 1952 τα χωράφια τα όργωναν με τα ζώα. Στην περιοχή εδώ υπήρχαν πολλά αμπέλια. Υπήρχε, επίση,ς εργοστάσιο μεταξοσκώληκα και το πρώτο ελαιοτριβείο ήταν του Χλιάπα στο οποίο οι μυλόπετρες γύριζαν με άλογο.
Ερ.: Γιατί ονομάστηκε έτσι η περιοχή;
Απ.: Από τις ξύλινες κουλούρες που χρησιμοποιούσαν για να ποτίσουν τα χωράφια με νερό από τον Σελινούντα. Όμως, η περιοχή μας έχει και ιστορία. Εδώ, το άγαλμα που υπάρχει είναι του Νικόλα Χριστοδούλου (Σολιώτης) ο οποίος έριξε τις πρώτες τουφεκιές επί Τουρκοκρατίας.
Ερ. Πείτε μας κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μάθουμε για την περιοχή.
Απ.:Το πώς χτίστηκε η εκκλησία έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Μετέφεραν την εκκλησία από την Παλαιά Κουλούρα και στην αρχή την έφτιαξαν ξύλινη. Οι εργασίες γίνονταν τη νύχτα. Η υπογραφή της άδειας ήταν σε ένα χαρτί από τσιγάρα.